خوردنی های ایرانی

از دیار دوست برایمان مغز آفتابگردان مز مز و لواشک لقمه ای به به آورده اند. الهی کوفتتان بشود ای مومنین و مومناتی که بدون ما از این چیز ها می خورید و یاد ما هم نمی کنید!

کرسی شعر

گاهی فکر می کنم آدمها اگر کرسی شعر نگویند می میرند.

باران

باران که می بارید، سرش را می چرخاند به سمت پنجره. خیابان را نگاه می کرد و درخت های قدیمی اش را. گاهی هم سرک می کشید به پنجره رو به شمال تا بتواند کوه ها را ببیند به امید اینکه برف گرفته باشند و سفید شده باشند. هنوز هم وقتی باران می بارد پنجره ای هست مه بشود به بیرون نگاهی انداخت. اما گویی سالهاست که گذشته است از آن روزها. از آن روزهای بارانی در پس روزهای آفتابی.

کلاف گره خورده

ما آدمیان موجوداتی هستیم بسیار پیچیده. روابطمان با هم نیز همین قدر پیچیده است. در این میان آنچه بسیار سخت است قضاوت است. و عجیب آن که ما به راحتی یکدیگر را قضاوت می کنیم.

از بهار تا پاییز

امروز یک روز پاییزی است. دقیقا هجده ماه پیش ساعت شش و نیم صبح از تهران پریدیم به قطر و بعد به واشنگتن دی سی و بعد به استیت کالج. حالا دیگر یک سال و نیم از آن روز بهاری گذشته است.

Two touching talks

I went to two touching talks during in two days. One was by a holocaust survivor and the other was about the ethics of global warming. You wouldn't have a beating heart if they did not affect you deeply.

فلش بک

گاهی چند بند شعر یا یک تکه آهنگ بدجوری با بعضی خاطره های آدم گره می خورن. اونوقت تو یهو بعد دوسال یه روز نشستی پشت کامپیوتر و داری کار می کنی و مدیا پلیر بازه که خیلی اتفاقی آهنگه میاد. و تو می ری به گذشته و همه خاطرات تلخ و شیرینش می آد جلوی چشمت.