جهت خالی نبودن عریضه

گاهی وقت‌هام میشه آدم نوشتنش نمیاد و قلمش خشک میشه. گوش جان می‌سپاریم به حضرت داریوش اقبالی:

اوزون گئجه لر

سه بیلبورد در اطراف ابینگ میزوری

داستان آدم های غیر ایده آلی است مثل همه ما. داستان پر از غم و شادی زندگی است...

ماندگار

روی بر خاک عجز می گویم / هر سحرگه که باد می‌آید

ای که هرگز فرامشت نکنم / هیچت از بنده یاد می‌آید؟

آن روی سگ ما

در روابط با آدمها و در موقعیت های تازه، آن روی سگ آدم گاهی بالا می‌آید. آن روی سگی که نمی‌‌دانسته‌ایم اصلا داشته ایم. این سگ هار درون ما پس کی رام می‌شود؟

خشم

نوشته ای از سر خشم داشتم که پاک کردم. باشد که خشم و نفرت سرچشمه گفتار و نوشتار نباشد...

یاد نوشته برایان ویز می افتم:

Love is the ultimate therapy. 

All is love. With love comes understanding comes patience. And then time stops. And everything is now.

When you are loving and unafraid, you can forgive others, and you can forgive yourself. You begin to see with the proper perspective. Guilt and anger are reflections of the same fear. Guilt is a subtle anger directed inward. Forgiveness dissloves guilt and anger. They are unnecessary, damaging emotions. Forgive. This is an act of love.

بازگشت به دوران جوانی آری بازگشت به دوره جاهلی هرگز

وسط برنامه های ایران و عروسی برنامه صعود دماوند را چپاندم. از جبهه جنوبی. بعد از سیزده چهارده سال که دماوند را از جبهه غربی صعود کرده بودم. زیبا بود و بی نظیر و تراپیوتیک! باشد که حال همه بهتر باشد حتی شما دوست عزیز!