Monday, August 18, 2008

این روزها

حالم بهم می خوره وقتی مهندسای مثلا با تجربه مملکت رو می بینم. اونم تو رده های بالا. سمبل بی سوادی و حماقت و بلاهت و مفت خوری با یه زبون دراز. می ترسم یه روز منم بشم مثل اینا

حسودیم نمیشه. حسرت می خورم. من باید یعنی الان اینجا باشم؟

تز و مقاله و پیچوندن شرکت و خل بازی شده کارای این روزای من.

دلم برای کوه رفتن تنگ شده. توچالو که می بینم صبحا از تو ماشین یه جوریم میشه

... میشه داد زد آی مردم کلا به ...

Sunday, August 10, 2008

Life

We live on this planet less than the time needed to have a major contribution! Isn't it?

Freudiana Do U wanna be somebody? Do U wanna change the world?

Wednesday, August 6, 2008

دری وری

وقتی با منی حواستو جمع کن

وقتی پیشمی شیطونیتو کم کن

نهار می خوردیم با استاد راهنمای عزیز! نوشته شده بود روی دوغ به صورت بولد ما می توانیم

آخه آقای سفارت کانادا مگه مریضی که اینطوری بچه مردمو ریجکت می کنی

خانم مهندس دیدی الکی شلوغش می کنی بابا چند بار بت بگم اینجا ایرانه

فکر میکنم ست و گری خل و چلند در حد و اندازه های خودم. دیوانه هم که می دونید چو دیوانه ببیند خوشش می آید

نه این ور نه اون ور جلوی پاتو نگاه کن

پ.ن. زده ام بر طبل بی عاری

Sunday, August 3, 2008

خستگی

خسته شده ام و حوصله ام سر رفته! می خوام زود تر دفاع کنم. لجم می گیره از این شرايط لعنتی که هیچ کاری هم نمیشه کرد جز صبر و صبر و صبر. آخه من تمپوراری ادوایزر به چه دردم می خوره آقای بارمیش!

Monday, June 30, 2008

بازي

از طرف يك رقاصه بي سرو پا به يه بازي دعوت شدم. قراره يه جمله درباره ليستم بنويسم:

ببرياي نو: مي خواد همه چيز رو عوض كنه

همزاد مجازي من –پشت كوه-: كوهنورد

بلوف: حيف شد كه بست

مارال: دوست سابق

پروشات كبير: قشنگ مي نويسه پر از خاطرات جالب

گوربان: معركه است

تبعيدي: زيادي جدي

جودي: روشن فكر

سايه روشن: پر احساس و ادبي

ناگفته هاي من: شبيه بلاگ خودمه يا من اينطوري فكر مي كنم

منم همه ي ليستمو دعوت مي كنم

Monday, June 16, 2008

اين يك سال

    ظاهرا عمر اين وبلاگ هم از يك سال گذشته. حواسم نبود خودم هم! سال جالبي بود... با آن همه شوق و ذوق و هيجان و التهابش... تافل... جي آر اي ... اپلاي ... ريجكشن ... ادميشن ... مقاله ... و سال ديگه كه بايد بازم تو اين مملكت بموني

Sunday, May 18, 2008

دلتنگی در پنجاه تومنی

امروز برای یک کار اداری مجبور شدم مراجعه کنم به پرديس مرکزی دانشگاه تهران، همان پنجاه تومنی معروف خودمان

یادت که هست پنجاه تومنی را؟

وقت نهار و نماز و علافی رسیدم، چاره ای نبود بايد نيم ساعت وقت می گذراندم

و من راه رفتم ... قدم زدم دانشگاه را، زندگی ام را راه رفتم، خاطراتم را لگد کردم

دانشکده حقوق، همان که کتابخانه اش سوخت، نشست های سياسی دوران اصلاحات را که یادت هست؟

چقدر سرمان داغ بود. فکر می کردیم قرار است دنیا را عوض کنیم

و قرار بود، قرار بود دنیا را جای بهتری کنبم برای زندگی

دست در دست هم، یار دبستانی خواندمان را که یادت هست؟

پارک پايين دانشکده حقوق

روبروی هنرهای زیبا

جمع می شدیم با بچه ها از همه دانشکده ها

هندوانه می خوردیم. می خندیدیم. حرف های جدی می زدیم. خیال می بافتیم

یادت که هست همه این ها را یا فراموش کرده ای؟

هنر های زیبا را که با قدم هایم رد می کردم همه انگار نشسته بودند به تماشای من

مرضیه، مارال، ستار، بشير، آناهيتا

شب شعرهای هنرهای زیبا، جشنواره تئاتر

همین دیروز بود انگار که می آمدیم اینجا می نشستیم به خوردن چای و حرف زدن و حرف زدن و حرف زدن

دانشکده ادبیات و بوفه ارزان و بوگندو اش را یادت هست هنوز؟

دانشکده علوم را چطور؟ کتابخانه اش را... همیشه سر توت فنی دعوا داشتیم با علومی ها

فنی خودمان را بگو

همه چیزش تغییر کرده است

مخصوصا آدم هایش

چهره ها را که می بینی

همه سرشارند از نشاط و شور

18، 19 ساله

و من هفت سال است که اینجا هستم 25 ساله و خسته

دو سال بود که ندیده بودمت پنجاه تومنی عزیزم

خاطراتم را داری محو می کنی

نانسی سیناترا می خواند در سرم

Bang Bang

Seasons Came and Change the Time

.

.

.