مرا خود با تو

نگاه به عقب

لحظه هایی هست توی زندگی که بر می گردی و به گذشته ات نگاه می کنی. به لحظه هایی که مسیر زندگی ات را تغییر داده و رسانده ات به اینجا که هستی. لحظه هایی که یادش می تواند خوشحالت کند یا ناراحت؛ پشیمانت کند حتی؛ اشک بنشاند به گوشه چشمت

مزرع سبز فلک

داس مه نو

کشته خویش

هنگام درو

خودم

یک روزی من از این پیله ای که تنیده ام دور خودم در می آیم وخودم میشوم. آن روز تو هم حساب کارت را خواهی کرد

دجله به دجله یم به یم چشمه به چشمه جو به جو

ما آدمها

ما آدمها موجوداتی هستیم به غایت تنها. تنها زاده می شویم و تنهاتر می میریم. در این میانه هم هرچه هست تنهایی مطلق است

سیاه

بدبختی که شاخ و دم ندارد. بدبخت تویی و بدبخت تر از تو من

عشق

جز عشق سخن از هرچه بود بیهوده بود